قطره

الحمدلله علی کل حال...

ما لِابنِ آدم و الفخر؟

جمله ای از حضرت امیر در نهج البلاغه دیدم

که دلم میخواهد هیچ وقت هیچ وقت فراموشش نکنم

 

حضرت در حکمت ۴۵۴ می فرمایند:

ما لابن آدم و الفخر؟!

اوله نطفه

آخره جیفه

و لا یرزق نفسه

و لا یدفع حتفه

 

فرزند آدم را با فخر چه کار؟

او که در آغاز نطفه ای گندیده

و در پایان مرداری بدبوست

نه میتواند روزی خویشتن را فراهم کند

و نه مرگ را از خود دور نماید!

 

 

ای کاش این جمله همیشه در ذهنمان باشد و عمیقا به آن ایمان بیاوریم!

 

پی نوشت:

افرادی رو میشناسم که این حرفها رو کسی بهشون نزده و نشنیدن و هیچ وقت هم نفهمیدن تاااا زمانی که خود خدا بهشون فهمونده! 

و چقققدر بد زمین خوردن...

رفقا!

کاش تو حساب کتاب هامون بشینیم نقاط ضعفمون رو پیدا کنیم. خصوصا اگه یه چیزی مثه عجب و غرور باشه. این عجب و غرور بدجور آدمو زمین میزنه! یه طوری که زانوهات میبره! و معلوم نیست کی بتونی دوباره بلند شی...و شاید اصلا هیچ وقت دیگه فرصت بلند شدن و برگشتن و جبران نباشه! 

​​

 

  • نظرات [ ۰ ]
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
«دریا! مزن به سینه ما
دست رد
که ما
گر قطره‌ایم
از آب وضوئی چکیده‌ایم...»
محمد مهدی سیار

این وبلاگ،
همان «پری برای پرواز» سابق است! :)
نویسندگان
Designed By Erfan Powered by Bayan