قطره

الحمدلله علی کل حال...

قلب انسان مثل بچه است!

اتقواالله مااستطعتم، این ایه برا ماهاست...

کلا نمی تونی چشماتو ببندی، ولی میتونی نگاهتو پایین بندازی ک...

اگه تلاشتو کردی ولی بازم چشمت افتاد حکایتت میشه حکایت اونی ک تو بیابانه و برای زنده ماندن چاره ای جز مردارخواری نداره!!! 

ی خیال بدی تو ذهنم اومده ک خوب نیس؛ خب این خیالو من نباید کشش بدم. دنبالش نکنم...


[انسان باید]بی بند و بار و رها نباشد!!!

***

تمدن غرب بالاترین مرتبتی ک برا انسان تصور کرده بودند آزادی بود؛ نه! من آزاد نیستم! تا میتونم حدود را رعایت کنم...

حدود، حدودی است ک انسانیت برای ما خواسته! حدودی است ک انسان باید آن را مراعات کند

***

اگر خدای متعال از ما [چیزی] خواسته معلوم است ک میشود ک خواسته...ممکن است سخت باشد اما شدنی است...اگر جایی اطاعت، نشدنی بود تکلیف برداشته می شود.

***

دل ادمی مثل بچه است. هی باید تذکر بدی توجه بدی سرانجام ب یاد خدا زبان باز میکند. اگر زبان باز کرد و عادت کرد آن وقت او تو را می برد


پی نوشت: نکاتی که از صحبت های هفته گذشته حاج اقا جاودان برام مهم، جدید و جالب بودند... :) گفتم با شما هم به اشتراک بذارم.

اما قطعا شنیدن این صحبت ها خیلی خیلی اثرگذارتره! صوت جلسات رو میشه از کانالشون دانلود کرد.

  • نظرات [ ۰ ]

نگذاریم قلب هایمان بمیرد!

« وای به حال مسلمانی که یک هفته بر او بگذرد

و در آن هفته 

یک روز را برای تفقه در دین خود قرار ندهد

(بحارالانوار،176،1)

.

.

.

امام امیرالمومنین فرمود:

حسن جان، قلب می میرد.

با موعظه آن را زنده کن...»

(مواعظ، سلسله مباحث اخلاقی ایت الله حق شناس، ج 3، ص67)

قبل تر ها این حدیث و مانند آن را زیاد می شنیدم

اما زیاد جدی اش نمی گرفتم!

شاید به خاطر همان توهم تقوایی بود که فکر میکردم با همان علم اندک و اندک عمل به واجبات و دوری از محرمات رسیدم به آخرین مرحله دین داری!

چوب این نگاه غلط را وقتی خوردم که وارد دانشگاه شدم

نه همان اول

تقریبا پس از دو سال

خودم را غرق درس های دانشگاه کرده بودم(و فکر میکردم این علم همان علم است که توصیه میکنند!)

و از آن طرف بعضی درس ها گاهی باعث میشد به سختی بتوان در فضای دانشگاه نفس کشید

و این حالت بر خواندن درس های دانشگاه هم اثر میگذاشت و...

یک چرخه باطل که روز به روز آدم را به سقوط نزدیک تر می کرد!

 

حوزه دانشگاهیان که به همت نهاد رهبری دایر است در دانشگاه ها 

خیلی کمک میکند که آدم به این نقطه سقوط نرسد!

که بتواند در کنار درس های دانشگاه

فرصتی برای تنفس داشته باشد!

 

من دیر فهمیدم

ضربه اش را هم خوردم

شما اگر ابتدای راهید 

فرصت را دریابید!

(حوزه دانشجویی، جلسه اخلاق، مطالعه کتاب های اخلاقی و حتی دیدن و شنیدن یک کلیپ از حاج آقا پناهیان! همه از اسبابی هستند که کمک میکنند به نمردن قلب آدم...)

  • نظرات [ ۱ ]
«دریا! مزن به سینه ما
دست رد
که ما
گر قطره‌ایم
از آب وضوئی چکیده‌ایم...»
محمد مهدی سیار

این وبلاگ،
همان «پری برای پرواز» سابق است! :)
نویسندگان
Designed By Erfan Powered by Bayan